प्रिय कृष्णा,
कालचक्रास आरपार भेदून
तू राहिला आहेस अगदी नितळ!
का मीच तशी होऊन पोहोचल्येय इथवर?
माहीत नाही.
काळाच्या पल्याड -
क्षितिजसमान झालेली तुझी नौका
आणि अद्याप कालतीरावरली मी...
मिटल्या डोळ्यांत
सारंच विरघळून जात असलं;
तरी पापणी उचलता क्षणी
अथांगाच्या टोकाशी भरून राहिलेला तू
दिसतोस मला.
पण राहा तिथे - तसाच...
तुझ्या जागी अढळ...
मी आहे इथे या किनाऱ्यावर.
पाण्यात पाय सोडून बसल्येय.
तुझ्या निळाईकडे बघतच रिती करत्येय
युगानुयुगे प्राणपणाने जपलेली
माझी ओंजळ...
त्वदियम् वस्तु गोविन्द तुभ्यमेव समर्प्यते।
नीरव लाटा
वाहून नेताहेत
माझे कित्येक जड श्वास संथपणे...
ते लुप्त होताना -
क्षितिजावर उमटणाऱ्या आर्त तरंगांनी,
सरसरत मागे येऊन पावलांना लुचणाऱ्या
नाजूक - हळव्या लहरींनी,
अंतर्बाह्य शहारत्येय मी!
पण मग सावरते स्वतःला.
खूप चाल्ल्येय आजवर!
अविरत... अव्याहत...
आता मात्र या इथे
अशीच बसून राहणारे...
तूही तिथेच राहा. तसाच...
तुझ्या जागी अढळ...
दरम्यान बरेच कालप्रवाह
सरायचे बाकीयेत...
सरत राहतील...
काहीबाही वाहून आणतील -
बरंचसं घेऊन जातील -
नितळ होत राहील
सगळंच!...
या प्रदीर्घ प्रवासात
यथावकाश लिहीन पुन्हा कधीतरी...
किंवा
लिहावसं वाटावं
असं काही उरणारच नाही कदाचित!...
तूर्तास रजा घेते.
तुझी,
---
---
-- (अपरिचिता.)
- चारुश्री वझे
